واژه «عَدْن» در قرآن واژه‌ای دخیل است. اعراب جاهلی پیش از نزول قرآن با کاربرد این واژه به معنای سرزمینی که بهشت اولیهٔ حضرت آدم در آن قرار داشته و در کتب عهد عتیق و تلمود و به تبع آن تعالیم یهودی و مسیحی به‌کاررفته است، آشنا بوده‌اند. این واژه در قرآن تطوّر معنایی پیدا کرده و برای بهشت اخروی به‌کاررفته است. احتمال استعمال فعلی و مصدری این واژه پیش از نزول قرآن مورد تردید است. تعبیر «جنّات عَدْن» در قرآن تمایز مشخصی با سایر تعابیر ندارد و نظیر سایر تعابیر در مقام توصیف یک واقعیت، یعنی بهشت اخروی است.
نکونام، جعفر و معظمی گودرزی، محمد. (1392). معناشناسی تاریخی و توصیفی «عَدْن» در قرآن کریم. پژوهش های قرآن و حدیث، 46(2)، 163–184. https://doi.org/10.22059/jqst.2014.50101
MLA
نکونام، جعفر، و معظمی گودرزی، محمد. "معناشناسی تاریخی و توصیفی «عَدْن» در قرآن کریم"، پژوهش های قرآن و حدیث، 46، 2، 1392، 163–184. doi: 10.22059/jqst.2014.50101
HARVARD
نکونام، جعفر، و معظمی گودرزی، محمد. (1392). 'معناشناسی تاریخی و توصیفی «عَدْن» در قرآن کریم'، پژوهش های قرآن و حدیث، 46(2), pp. 163–184. doi: 10.22059/jqst.2014.50101
CHICAGO
نکونام، جعفر و معظمی گودرزی، محمد، "معناشناسی تاریخی و توصیفی «عَدْن» در قرآن کریم." پژوهش های قرآن و حدیث، 46 2 (1392): 163–184, doi: 10.22059/jqst.2014.50101
VANCOUVER
نکونام جعفر، معظمی گودرزی محمد. معناشناسی تاریخی و توصیفی «عَدْن» در قرآن کریم. پژوهش های قرآن و حدیث. 1392;46(2):163–184. doi: 10.22059/jqst.2014.50101
