بررسی روش اطمینان به صدور حدیث، تاریخی همپای عصر صدور حدیث دارد. اعتبارسنجی احادیث در بین اصحاب امامیه در دورههای مختلف امری رایج بوده است. نقد محتوای آموزۀ منسوب به امام(ع)، معیار اعتبارسنجی در دوران ائمه(ع) و محدثان پیشین شیعه است. در این پژوهش، عوامل رویکرد اعتبارسنجی مبتنی بر نقد محتوای آموزههای منسوب به امامان شیعه و پیامدهای آن بررسی و بر این نکته تأکید شده است که این روش، معیار پیشینیان در پذیرش یا ردّ خبر منسوب به معصومان(ع) بوده است. تفاوت دیدگاه‌های اعتقادی و سطح استعداد اصحاب، بروز جریان انحرافی غلو و ایجاد فضای تقیه را میتوان مهم‌ترین عوامل این رویکرد برشمرد. بازخوانی این عملکرد از آن جهت اهمیت دارد که معیار محدّثان شیعه در انتقال احادیث به کتاب‌های خویش و نقد آثار سایر راویان بوده است.
حسینی، سید علیرضا و حمادی، عبدالرضا. (1393). جایگاه نقد محتوایی در اعتبارسنجی احادیث شیعه. پژوهش های قرآن و حدیث، 47(1)، 27–51. https://doi.org/10.22059/jqst.2014.51932
MLA
حسینی، سید علیرضا، و حمادی، عبدالرضا. "جایگاه نقد محتوایی در اعتبارسنجی احادیث شیعه"، پژوهش های قرآن و حدیث، 47، 1، 1393، 27–51. doi: 10.22059/jqst.2014.51932
HARVARD
حسینی، سید علیرضا، و حمادی، عبدالرضا. (1393). 'جایگاه نقد محتوایی در اعتبارسنجی احادیث شیعه'، پژوهش های قرآن و حدیث، 47(1), pp. 27–51. doi: 10.22059/jqst.2014.51932
CHICAGO
حسینی، سید علیرضا و حمادی، عبدالرضا، "جایگاه نقد محتوایی در اعتبارسنجی احادیث شیعه." پژوهش های قرآن و حدیث، 47 1 (1393): 27–51, doi: 10.22059/jqst.2014.51932
VANCOUVER
حسینی سید علیرضا، حمادی عبدالرضا. جایگاه نقد محتوایی در اعتبارسنجی احادیث شیعه. پژوهش های قرآن و حدیث. 1393;47(1):27–51. doi: 10.22059/jqst.2014.51932
