موسسه انتشارات دانشگاه تهرانپژوهش های قرآن و حدیث2008_943051220190526A Reflection on the Ordering System of the Verses in Qur’anic Stories, with emphasis on the Narrating Verses of the Flood of Noah in Surah Hoodتأملی بر نظام چینش آیات در قصص قرآنی با تأکید بر آیاتِ روایتگر طوفان نوح(ع) در سورۀ هود(ع)1551747251510.22059/jqst.2019.271650.669194FAمنصورپهلواناستاد گروه علوم قرآن و حدیث دانشگاه تهران0000-0001-9925-7524فرهاداحمدی آشتیانیدانشجوی دکتری علوم قرآن و حدیث دانشگاه تهرانJournal Article20181226In the Holy Qur’an the method of narrating stories is applied in order to express teachings. In spite of many exegetical attempts about Qur’anic stories, the study of God's narrating way in such verses has been less considered. The arrangement of the Flood of Noah verses in Surah Hood, in case it has been shown chronologically based on occurred events, is confronted with some contradictions. Suggesting the “vein” pattern for these verses, the present research provides a criterion for not observing the sequence of time in the arrangement of these verses. By distinguishing between the phrases of the two groups of believers and infidels and placing them in the pattern of vein, a plan of all events of the Flood story will be formed according to the chronological order. In addition to the possibility of applying such arrangement of the verses in interpreting some other narratives of the Qur’an, it is argued that firstly the conversation between Noah and his son was on the verge of the Flood, not after moving the ship, and secondly Noah's prayer for saving his son was not after the end of the Flood, as shown by the arrangement of the Surah Hood, but was just after taking Noah's son by the wave. According to this order, the events of “Salam” (peace) after the end of the Flood’s high-risk scene and Noah’s ignorance of his child’s belief are reinterpreted in new way, as well.
<strong> </strong>قرآنکریم از قالب روایتگری داستانها برای بیان معارف بهره برده است. علیرغم کوششهای تفسیری فراوان، در حوزۀ قصص قرآنی، بررسی شیوۀ روایتگری خداوند در این آیات، کمتر مورد توجه قرار گرفته است. چینش آیاتِ روایتگرِ طوفان نوح(ع)، در سورۀ هود(ع) با فرض آنکه بر اساس سیر زمانی به توصیف حوادث واقع شده در طوفان میپردازد، با تعارضهایی روبرو است. این پژوهش با پیشنهاد الگوی «رگبرگی» برای این آیات، ضابطهای برای عدم رعایت توالی زمانی، در چینش این آیات بهدست میدهد. با تفکیک جملات مربوط به دو گروه مؤمنان و کافران از یکدیگر و قرار دادن آنها در الگوی رگبرگی، طرحی از کل وقایع ماجرای طوفان، به ترتیب زمان وقوع شکل خواهدگرفت. این نظامِ چینش آیات، ضمن آنکه میتواند در تفسیر برخی دیگر از روایتهای قرآن کریم مورد توجه قرار گیرد، نخست روشن میسازد که گفتگوی میان نوح(ع) و فرزندش در آستانۀ برپایی طوفان انجام گرفته است و نه بعد از به حرکت در آمدن کشتی و دوم آنکه دعای نوح(ع) برای نجات فرزندش نه بعد از پایان یافتن طوفان، آنچنان که ترتیب آیات سورۀ هود(ع) نشان میدهد، بلکه درست پس از ربوده شدن فرزند نوح(ع) توسط امواج صورت گرفته است. همچنین مطابق این نظام، جریان یافتن مقولۀ «سلام»، بعد از پایان یافتن صحنۀ پر خطر طوفان و ناآگاهی نوح(ع) از وضعیت اعتقادی فرزند خویش، به گونهای نو تفسیر مییابند.https://jqst.ut.ac.ir/article_72515_ae9a803d3af560d2c956d877a148f277.pdfموسسه انتشارات دانشگاه تهرانپژوهش های قرآن و حدیث2008_943051220190526Historical Study of the Stages of Forming the Frequency of the Seven Readingsمطالعۀ تاریخی مراحل شکل گیری انگارۀ تواتر قرائات سبع1751957251610.22059/jqst.2019.270263.669179FAبی بی زینبحسیتیاستادیار گروه الهیات دانشگاه یاسوج0000-0003-0771-1940مرتضیایروانی نجفیاستاد گروه علوم قرآن و حدیث دانشگاه فردوسی مشهدJournal Article20181211To understand how the idea of frequency (<em>tawātur</em>) of the seven readings was formed is a major challenge in the science of readings. Despite the fact that the history and documents of the seven readings testify that these readings are not authenticated as <em>mutawātir, </em>with its conditions, this theory among the Sunnis has become taken as a common belief, as far as those who deny it are regarded as infidel. The present study is based on the historical-structural method, applying the sequence means in the study of history, in order to explore the origins of the emergence of this idea. Accordingly, it is pointed out to the connection between the history of the Qur’an, the history of Islam and the history of hadith; Although the emergence of the idea of the seven readings is one of the topics of the history of the Qur’an, it is related to various matters of the history of Islam and hadith, as well. Paying attention to these two related areas is the key to reopen the ambiguities of its emergence. Some of these topics include: the book of Ali (AS), the problem of <em>madār al-'isnād</em> of the Sunni jurisprudential hadiths, the hadith plagiarism, the system of classifying the society during the Abbasids, etc.
فهم چگونگی شکلگیری انگارۀ تواتر قرائات سبع، یکی از چالشهای مهم دانش قرائات است. با وجود اینکه تاریخ و اسناد قرائات سبع نشان میدهد که این قرائات، دارای شرط تواتر نیستند، ولی این انگاره در بین اهلسنت، به صورت یک باور شایع در آمده است، تا آنجا که برخی، منکر آنرا کافر دانستهاند.
در این پژوهش، از روش مطالعۀ ساختاری تاریخی و با استفاده از ابزار توالی در مطالعۀ تاریخ، برای کشف زمینههای پیدایش این انگاره، بهره برده شده است. نیز تلاش شده تا به ارتباط بین تاریخ قرآن، با تاریخ اسلام و تاریخ حدیث، توجه شود.
پیدایش انگارۀ تواتر قرائات سبع، اگر چه از موضوعات تاریخ قرآن بهشمار میآید ولی با موضوعات مختلفی از تاریخ اسلام و تاریخ حدیث ارتباط دارد. توجه به این دو حیطۀ مرتبط، در بازگشایی ابهامات پیدایش این انگاره، راهگشا هستند. برخی ازاین موضوعات عبارتند از: کتاب علی(ع)، مشکل مدارالإسناد روایات فقهی اهلسنت، سرقت حدیث، نظام طبقهبندی جامعه در حکومت عباسیان،....https://jqst.ut.ac.ir/article_72516_44b41821c254743662320055666cfd31.pdfموسسه انتشارات دانشگاه تهرانپژوهش های قرآن و حدیث2008_943051220190526The Qur’an and the Arabic Languageقرآن کریم و زبان عربی1972157251710.22059/jqst.2019.276447.669228FAابوالفضلخوش منشدانشیار گروه علوم قرآن و حدیث دانشگاه تهران0000-0001-9920-2419Journal Article20190220The Holy Qur’an, in a brief but comprehensive definition, is the Word of Allah. Such a definition has never been uttered by the followers of the religions other than Islam, concerning their holy Books. The Qur’an introduced itself after its descent and the Prophet Muhammad (PBUH) taught it in a wise way so that it was spread in a broad arena during a short period, and then affected deeply on the Arabic language, as it served and promoted it. However, an imagination has been come to be emerged from the beginning, saying that between the Qur’an and Arabic there is a kind of “unity”; Arabic and its rich literature, being emerged after the revelation of the Qur’an under some certain circumstances and grounds and its rules are not necessarily compatible with the word and logic of the Qur’an, has been considered as entry to the comprehension of the Qur’anic message. Accordingly, some believe that Islam is the religion of Arabs and Bedouins of Arabia and some state that to have a good connection to Islamic text one needs to be either originally Arab or has learned Arabic for a long time. The present Article argues that the Qur’an is not enclosed of certain time and place and its Arabic is not the mother tongue or specific to a nation, but rather its Arabic is the Divine clear langue dressed by human language, which was descended in an Arabic region, due to some especial reasons. This state provides neither any privilege nor any privation for somebody.قرآن در تعریفی کوتاه و نیز جامع و مانع، کلامالله است و میدانیم که پیروان ادیان دیگر نیز چنین ادعایی در مورد متن مقدس خود ندارند. قرآن پس از نزول خود، خود را به همه شناساند. پیامبر اکرم(ص) با شیوهای حکیمانه به تعلیم آن پرداخت و این کتاب پس از زمانی کوتاه در گسترۀ جغرافیایی وسیعی نشر یافت و زبان عربی را به صورتی عمیق تحت تأثیر خود قرار داد و خدمات بزرگی را به این زبان انجام داد. اما از زمانهای پیشین میان قرآن و زبان عربی، تصور یک «اینهمانی» پدید آمد و گاه زبان عربی و ادبیات درازدامنی که پس از نزول قرآن و بنا بر شرایط و در بسترۀ آیین خاص پدید آمد و همۀ قواعد آن نیز لزوماً منطبق با سخن و منطق قرآن نبود، الزاماً مقدمۀ فهم قرآن قلمداد شد. بر اساس این تصورات، برخی اسلام را دین اعراب و قبایل بدویِ جزیرهالعرب شمردهاند و گروهی نیز قائل به این شدهاند که برای ارتباط گرفتن با متن این دین یا باید عرب بود یا سالیان طولانی را لزوماً به فراگیری زبان عربی گذراند. مقاله با روش توصیفی و کتابخانهای به بیان این موضوع میپردازد که قرآن در حصار مکان و زمان و زبان خاصی نمانده است و عربیِ الهی آن، عربی قومی ویژه و زبان مادری کسی نیست، بلکه این عربی، لسان مبین الهی در کسوت زبانی بشری است که بنا بر مصالحی، منطقۀ نزول آن در سرزمینی عربنشین درنظر گرفته شده است و چنین حالتی مزیت و محرومیتی را برای کسی رقم نمیزندhttps://jqst.ut.ac.ir/article_72517_0a5a1e198d8d7139df2137f519c3bf57.pdfموسسه انتشارات دانشگاه تهرانپژوهش های قرآن و حدیث2008_943051220190526Critical Review of the Misconceptions on Embryology Verses in the Book “Criticism of the Qur’anبررسی انتقادی شبهات کتاب نقد قرآن پیرامون آیات مربوط به جنین شناسی2172347251810.22059/jqst.2019.269782.669173FAزهراخیراللهیاستادیار گروه علوم قرآن و حدیث دانشگاه پیام نور0000-0001-6344-1055حسینرضاییدانشجوی کارشناسی ارشد علوم قرآن و حدیث دانشگاه پیام نور0000-0003-1980-4482Journal Article20181210Recently a book called “Criticism of the Qur’an” by a person named Soha has been published, claimed by the oponents as the most complete book on criticizing the Holy Qur’an, and the author attempted to prove the existence of errors and weakness in the Qur’an. Some of its misconceptions criticize the stages of the Evolution of emberyo and stimation of the time of determining its gender from the point of view of the Qur’an and Sunnah and then assume them as scientific errors. The present paper, based on the descriptive-analytical method in a critical approach, is to present a strong and scientific answer to these misconceptions and proves the truth of the holy Qur’an, through examining them carefully. Findings show that the stages of the evolution of emberyo as well as the times of creating and placing it and the cause of determining its gender in the Qur’an and Sunnah are exactly compatible with medical inventions and confirmed by these sciences. <br /> <br /> اخیراً کتابی با عنوان «نقد قرآن»، نوشتۀ شخصی به نام سها منتشر گردیده که به ادعای مخالفین، کاملترین کتاب در زمینۀ نقد قرآن بوده که تلاش نویسنده در آن، اثبات وجود خطا و ضعف در قرآن است. تعدادی از شبهات این کتاب، به نقد مراحل تکامل جنین و نیز زمان تعیین جنسیت آن از دیدگاه قرآن و سنت پرداخته و آنرا خطای علمی میپندارد. این تحقیق که به روش توصیفی ـ تحلیلی و با گرایش انتقادی انجام گرفته، قصد دارد با نقد و بررسی دقیق شبهات مطرح شده، به این شبهات پاسخ قاطع و علمی ارائه نموده و حقانیت قرآن کریم را آشکار نماید. حاصل پژوهش این است که مراحل شرح داده شدۀ تکامل جنین و همچنین زمانهای تعیین شده در خصوص خلق، جعل و عامل تعیین جنسیت جنین در قرآن و سنت در عین اختصار، دقیقاً مطابق با یافتههای پزشکی بوده و توسط این علوم مورد تأیید قرار میگیرد.https://jqst.ut.ac.ir/article_72518_e4a2f26bf7de518a6d5a1711df078803.pdfموسسه انتشارات دانشگاه تهرانپژوهش های قرآن و حدیث2008_943051220190526Interrelations between the Qur’an and the Bible from the Point of View of Angelika Neuwirth:Reflection or Effectiveness?رابطۀ قرآن و کتاب مقدس از دیدگاه آنجلیکا نویورت:بازتاب یا اثرپذیری؟2352577252010.22059/jqst.2019.268972.669159FAسید حامدعلی زاده موسویدانش آموخته دکتری مطالعات تطبیقی ادیان و پژوهشگر پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی0000-0002-0557-9715Journal Article20181119The issue of interrelations between the Qur’an and the Bible has been continuously discussed by orientalists and Qur’anic scholars, leading to some various or sometimes contradict ideas. The scholar Angelika Neuwirth studied this interrelation and brought new theories. Based on notions including speaking language of the Qur’an and the late antique, she seeks to prove that the speaking and dynamic nature of the Qur’an was the very reason that the Qur’an talked about issues and information which existed in the late antique. Among the subjects and teachings of this period were the Biblical teachings which led to some notable questions and discussions. Reviewing this perspective and its possible features, including adaptation, reflection and effectiveness, the present paper tries to evaluate and criticize Neuwirth’s view of the interrelations between the Qur’an and the Bible; reflection or effectiveness. Briefly in conclusion, the idea of Neuwirth mostly shows the reflection of biblical narratives in the Qur’an without any effect on, claiming with several reasons and evidences.رابطۀ میان قرآن و کتاب مقدس همواره مورد توجه قرآنپژوهان و مستشرقان بوده و آرای متفاوت و گاه متضادی را سبب شده است. آنجلیکا نویورت از جمله قرآنپژوهانی است که به بررسی این رابطه پرداخته و دیدگاهی جدید را رقم زده است. نویورت با تکیه بر مفاهیمی چون گفتاری بودن قرآن و دورۀ باستان متأخر، سعی در اثبات این ادعا دارد که ماهیت گفتاری و پویای قرآن سبب شده است که قرآن، حول معلومات و معارفی که در دورۀ باستان متأخر وجود داشته، به بحث و گفتگو بپردازد. از جمله موضوعات و معارف موجود در دورۀ باستان متأخر، معارف کتاب مقدسی بود که منجر به طرح سؤالات و بحثهایی میگردید. این مقاله با بررسی این دیدگاه و وجوه احتمالی آن اعم از اقتباس، بازتاب و اثرپذیری سعی بر آن دارد، دیدگاه نویورت دربارۀ رابطۀ قرآن و کتاب مقدس را تحت عنوان بازتاب یا اثرپذیری قرار داده و آن را مورد ارزیابی و نقد قرار دهد. آنچه از بررسی دیدگاه وی به دست میآید نشان از این حقیقت دارد که دیدگاه نویورت در اکثر موارد بیانگر بازتاب روایتهای کتاب مقدس در قرآن، بدون اثرپذیری است که دلایل و شواهد موردی متعددی نیز، برای آن بیان شده است.
https://jqst.ut.ac.ir/article_72520_3bc9582aaf34b77ef03a33424e29497a.pdfموسسه انتشارات دانشگاه تهرانپژوهش های قرآن و حدیث2008_943051220190526Semantic Components of the Term “'Arabī” in the Holy Qur’an (Through Semantic Analysis and How to Arrange Its Affiliates in Verses)مؤلفههای معنایی واژۀ «عربی» در قرآنکریم (از طریق واکاوی معنایی و نحوۀ چینش همنشینهای آن در آیات)2592787252110.22059/jqst.2019.277512.669247FAحبیبهقیصریدانش موختۀ دکتری علوم قرآن و حدیث دانشگاه تهرانقاسمفائزاستاد گروه علوم قرآن و حدیث دانشگاه تهرانعبدالهادیفقهی زادهاستاد گروه علوم قرآن و حدیث دانشگاه تهران0000-0003-3920-1101Journal Article20190317Among the features of the Qur’an is its definition as “'Arabī”, an expression occurred eleven times along the <em>Sūrahs</em>. Such applications by Allah points to His emphasis on this trait, that is worth considering and studying. The present research, based on semantics of constructivism and the paradigmatic relations between the vocabulary, presents the semantic constraints of the term “'Arabī” from the beginning to the coalescence of the word and the influence on the audience. Therefore, the most important constraints of the word “'Arabī” in the Qur’an are as follow: “connection and cohesion,” “to make words”, “toxication” and “induction of science in the other” at the transmitter level, the terms “development and separation”, “Diversity and diversity”, “honesty and truth in expression”, “readability”, “inner strength”, “expressiveness”,“signification”, and “turning on” at the order of the message, and the constraints of “creating the faculty of discovery”, “distinguishing”, “self-preservation”, “making motivation”, “remembrance”, “accepting guidance” and “aristocracy and domination” are at the receiving level of this message, and Arabism is a concept that is going on in all.از جمله اوصاف قرآن کریم، وصف آن به عربی بودن است، تعبیری که یازده مرتبه در قرآن بهکار رفته است. این موارد استعمال، بیانگر تأکید خداوند بر این صفت است که قابل تأمل و تحقیق است. این پژوهش با استفاده از معناشناسی ساختگرا و روابط همنشینی میان واژگان، قیود معنایی واژۀ «عربی» را از آغاز تا انعقاد کلام و تأثیر بر مخاطب، ارائه میکند. بنابراین، مهمترین قیود واژۀ «عربی» در قرآن عبارتند از: قیدهای «اتصال و انسجام»، «به لفظ درآوردن»، «صیرورت» و «القاء علم در باطن دیگری» در مرتبۀ فرستنده، قیدهای «توسعه و جدایش»، «تنوع و گوناگونی»، «صداقت و راستی در بیان»، «خوانشپذیری»، «استحکام درونی»، «بیانپذیری»، «نشانهداری» و «روشن بودن» در مرتبۀ پیام و قیدهای «ایجاد قوۀ تشخیص»، «متمایز شدن»، «خود نگهداری»، «ایجاد انگیزه»، «یادآوری»، «هدایتپذیری» و «اشراف و تسلط» در مرتبۀ گیرندۀ این پیام قرار گرفتهاند و عربیّت، مفهومی است که در همۀ این مراتب جریان دارد.https://jqst.ut.ac.ir/article_72521_df123e3aa5be65998f7836101c222cba.pdfموسسه انتشارات دانشگاه تهرانپژوهش های قرآن و حدیث2008_943051220180708An Investigation of Muḥaddith Nūrī’s Method in Authenticating Hadith Books at the End of Mustadrak al-Wasā’ilواکاوی روش محدث نوری در اعتباربخشی به کتب حدیثی در خاتمۀ مستدرکالوسائل2793027252210.22059/jqst.2019.255798.669022FAمجیدمعارفاستاد گروه علوم قرآن و حدیث دانشگاه تهران،0000-0001-6370-3393راضیهمظفریدانشجوی دکتری علوم قرآن و حدیث از دانشگاه تهرانJournal Article20180512In the book “Mustadrak al-Wasā’il”, Mirza Hossein Nūrī, known as “Muḥaddith Nūrī”, used 65 hadith books, from which Sheikh Ḥurr ‘Āmilī, due to lack of access or distrust, has not quoted in the compilation of his book Wasā’il al-Shī'a. In the second section of the end of Mustadrak, using methods such as proving the reputation and credibility of the book through the expression of the chains of scholars to the above books, proving Ḥurr’s lack of access to some books and his trust in them in case of his accessibility, naming completely the commentaries of some Shī'a scholars for some books, he tries to authenticate the sources used in Mustadrak. Analysis and evaluation of elements applied to authenticate the books point that some elements including the credibility of a book due to its lack of compulsion (<em>jabr</em>) and exaggeration (<em>ghuluw</em>), etc. go back originally to the early Imamī scholars’ attitude to such sources and then the possibility of their enough validation. In contrast, some others are not reliable, for although the authors of such books were among common authentications (<em>tawthīqāt ‘ām</em>), the scholars are not in consensus about them.میرزاحسین نوری (محدث نوری) درکتاب <em>«مستدرکالوسائل»</em> از 65 کتاب حدیثی استفاده کرده که حرعاملی در <em>وسائلالشیعه</em> به علت عدم دسترسی و یا عدم اعتماد بدانها، از آنها روایتی نقل نکرده است. وی در فائدۀ دوم خاتمۀ مستدرک، با استفاده از روشهایی نظیر ثبات شهرت و اعتبار کتاب از طریق بیان طرق بزرگان و علماء به کتب مذکور، اثبات عدم دسترسی حرعاملی به برخی کتب و اعتمادش در صورت دستیابی به آنها، استقصاء شروح اعلام شیعه بر برخی کتب و... به اثبات اعتبار منابع مورد استفاده در <em>مستدرکالوسائل</em> میپردازد. تحلیل و ارزیابی مؤلفههای بهکار رفته در اثبات اعتبار کتب، حاکی است، مؤلفههایی نظیر اعتبار کتاب به علت سلامت متن از جبر و غلو و... ریشه در عنایت قدمای امامیه به این موارد داشته و از اتقان علمی کافی برخوردار بوده و در مقابل، برخی دیگر نظیر اثبات اعتبار مؤلفین کتب از طریق توثیقات عام و... به علت اختلاف علماء در پذیرش یا ردّ این توثیقات، فاقد اعتبار علمی کافی است.https://jqst.ut.ac.ir/article_72522_0c9c19b580391de5ce1234e8100a264a.pdf