موسسه انتشارات دانشگاه تهران پژوهش های قرآن و حدیث 2008_9430 51 1 2018 03 21 The Implication of Verses of Quran and Narrations on the Prohibition of Massacre دلالت آیات و روایات بر ناروا بودن کشتار جمعی 9 24 67962 10.22059/jqst.2018.247557.668948 FA مصطفی آذرخشی استادیار گروه معارف اسلامی دانشگاه شهیدبهشتی Journal Article 2017 12 09 One of the important issues for jurists is the protection of innocent people in military incidents. Since mostly war casualties include those who do not deserve to be killed, judicial institutions in last recent years have extensively strived to stop massacre. In the international instruments what have been considered regarding the prohibition of massacre is the fact that if persons are not distinguished from each other, the result would be the destruction of those who do not play role in the war; therefore, it is essential that in every attack a complete distinction must be made to recognize the military or civilian objectives. The “Principal of Distinction”, which in the international legal instruments goes back not to a long time ago, is emphasized in the verses of the Holy Qur'an and the words of the Prophet (PBUH) and his innocent Progeny (PBUTH), as well. One Qur’anic example of The Principal of Distinction and Prohibition of Massacre is the verse Fath: 25 that refers to this Principal by the phrase of “Law Tazayyalū La-ʽAdhdhabnā al-Ladhīn Kafarū Minhum” (if they were separate We would certainly have chastised the disbelievers). از موضوعات مهمّی که مورد توجّه حقوق‌دانان قرار دارد، حفظ جان انسان‌های بی‌گناه در هنگامۀ درگیری‌های نظامی است. از آنجا که اغلب تلفات جنگ‌ها مربوط به انسان‌هایی است که مستحقّ مرگ نیستند، نهادهای حقوقی در سال‌های اخیر، تلاش فراگیری برای توقّف کشتارجمعی نموده‌اند. آنچه در اسناد بین‌المللی راجع به ممنوعیّت کشتارجمعی ملاحظه می‌شود، این واقعیّت است که در صورت عدم تفکیک انسان‌ها ، افرادی که نقشی در جنگ ندارند، کشته می‌شوند. بنابراین ضروری است که در هر حمله‌ای، تفکیک کاملی برای مشخص شدن اهداف نظامی و غیر نظامی انجام شود. این اصل تفکیک که در اسناد حقوق بین‌الملل سابقه‌ای نه چندان دور دارد، در آیات قرآن کریم و بیان پیامبر(صلی‌الله علیه و آ‌له) و اهل‌بیت(علیهم‌السلام) مورد تأکید قرار گرفته است. یکی از شواهد قرآنی دربارۀ اصل تفکیک و منع کشتار جمعی، آیۀ بیست و پنجم از سورۀ فتح است که به اصل یاد شده با تعبیر «لَوْ تَزَیَّلُوا لَعَذَّبْنَا الَّذینَ کَفَرُوا مِنْهُمْ» اشاره دارد.

https://jqst.ut.ac.ir/article_67962_489a980ff6415be3ec68f9fbb707f087.pdf

موسسه انتشارات دانشگاه تهران پژوهش های قرآن و حدیث 2008_9430 51 1 2018 03 21 An Analysis of the Prophet Moses’ Story based on Jaap Lintvelt's Theory تحلیل روایی داستان حضرت موسی(ع) با تکیه بر نظریۀ ژپ لینت ولت 25 44 67963 10.22059/jqst.2018.257726.669035 FA فاطمه سعیده اقارب پرست دانشجوی دکتری علوم قرآن و حدیث دانشگاه اصفهان مهدی مطیع دانشیار گروه علوم قرآن و حدیث دانشگاه اصفهان Journal Article 2018 05 11 The complexity of the biography and mission of the Prophet Moses, peace upon him, in the Holy Quran, especially in comparison with the narrative in the Holy Scripture, requires a fresh exploration into the body of the story. This research is of a descriptive-analytic nature aimed at analyzing the narrative style and linguistic elements based on the Jaap Lintvelt's theory with a suggestion for solving complexities and resolving outer conflicts by justifying the inconsistencies between the Qur'anic stories and old texts. According to the theory, an analysis of the type of narration, comprising a description of the settings for the consistent and inconsistent stories, is attempted. The findings of the analysis reveal that the story of Moses, peace upon him, has been recounted inconsistently in terms of the "narration" genre, combining the textual and activist literature. The point of view is objective, omniscient point of view, and the plot pattern is structurally self-contained. The model role in the biography of Moses, peace upon him, confronts the audience with the most didactic interpretations, and, using a fine processing of the narration constituents, the omniscient depicts for the audience the spiritual journey in the most challenging individual and social aspects of life, thus rendering the Quranic rhetoric lucid and eloquent for the addressee. پیچیدگی داستان زندگی و رسالت حضرت موسی(ع) در قرآنکریم به ویژه در مقایسه با روایت کتاب مقدس، کاوشهای نو در متن آن را ضروری می‌سازد. این پژوهش به روش توصیفی تحلیلی و با هدف تحلیل شیوۀ روایی داستان، همراه با بررسی و تحلیل عناصر زبانی بر اساس نظریۀ «ژپ لینت ولت»، پیشنهادی برای حل پیچیدگیها و رفع تعارضهای ظاهری با توجیه ناهمخوانی داستانهای قرآنی با متون کهن است. این نظریه به تحلیل نوع روایت، شامل روایت دنیای داستان ناهمسان و همسان میپردازد. یافتههای این تحلیل نشان می‌دهد که داستان موسی(ع) از جهت گونۀ روایی، ناهمسان و به صورت تلفیقی متن نگار و کُنش‌گر روایت شده است. نوع زاویۀ دید، بیرونی و از نوع دانای کل و الگوی طرحهای داستان دارای ساختاری کامل است. نقش الگویی در ماجراهای زندگی موسی(ع)، مخاطب را با آموزندهترین برداشت‌های تفسیری روبرو می‌کند و دانای کل با پردازشی مطلوب در مؤلفههای روایتگری، سلوک معنوی را در دشوارترین عرصههای زندگی فردی و اجتماعی برای خواننده ترسیم می‌کند و اینچنین زبان قرآن را برای مخاطب، گویا و فصیح میگرداند.

https://jqst.ut.ac.ir/article_67963_84075aab4d7fdc646d48f91e96ada890.pdf

موسسه انتشارات دانشگاه تهران پژوهش های قرآن و حدیث 2008_9430 51 1 2018 03 21 A Critical Analysis of Uri Rubin's View on the Adaptation of Verse "Become you Apes, Repelled!" from the Bible تحلیل انتقادی دیدگاه یوری روبین در اقتباس آیۀ «کُونُوا قِرَدَةً خاسِئینَ» از کتاب مقدس 45 66 67964 10.22059/jqst.2018.259475.669052 FA علی راد دانشیار گروه علوم قرآن و حدیث پردیس فارابی دانشگاه تهران حسن رضایی هفتادر دانشیار گروه علوم قران و حدیث پردیس فارابی دانشگاه تهران نسیبه رضایی دانشجوی کارشناسی ارشد علوم قران و حدیث پردیس فارابی دانشگاه تهران Journal Article 2018 04 03 In his study entitled "Become you apes, repelled!" [Quran 7:166]: The transformation of the Israelites into apes and its biblical and midrashic background, Uri Rubin relies on some reasons and evidences and uses a comparative-analytic method to claim that the qur’anic story of the metamorphosis of the Sabbath people into apes is taken from the biblical story Al-mann and al-salwa. The study at hand set out to analyze and evaluate Rubin's views and evidences through an analytical-critical method. Consequently, in addition to rejecting his claim using the qur’anic verses and biblical statements, this study has proved that the two stories are different from each other. Rubin's claim on the adaptation of the qur’anic verse "Become you apes, repelled!" from the Bible is under the influence of his view that the Qur’an is not a revealed book and is rather an adaptation of the Testaments. This wrong premise has caused him to adopt such a view and consider the qur’anic story as a reflection of the biblical story. Rubin has done a shallow comparison between the qur’anic verse "Become you apes, repelled!" and the biblical story of al-mann and al-salwa without any reference to the Islamic interpretive resources and merely based on the biblical and midrashic books and so, has ruled for their sameness. However, due to the different dates of the two stories, these two incidents have been distinct and Rubin's comparison is against the history and the narrative context of these two incidents. یوری روبین در پژوهش خود با عنوان «بوزینگانی راندهشده باشید: مسخ بنیاسرائیل به بوزینه و پسزمینۀ کتاب مقدس و میدراشی آن» بر پایۀ ادلّه و شواهدی و با استفاده از روش مقایسه‌ای‌‌ ـ تحلیلی، داستان مسخ شدن «اصحاب سبت» در قرآن را برگرفته از داستان «منّ و سلوی» در کتاب مقدس دانسته است. پژوهش حاضر با روش تحلیلی‌ ـ انتقادی به ارزیابی دیدگاهها و مستندات روبین پرداخته و ضمن ردّ ادّعای وی با استفاده از آیات قرآن و روایات کتاب مقدس، تمایز داستانهای مذکور را اثبات نموده است. ادّعای روبین در اقتباس آیۀ «کُونُوا قِرَدَةً خاسِئینَ» متأثر از پیشفرض وحیانی نبودن قرآن و اقتباس آن از عهدین است که سبب شده وی این داستان قرآنی را انعکاسی از داستان کتاب مقدس بداند. روبین بدون مراجعه به منابع تفسیری اسلامی و صرفاً با استفاده از کتاب مقدس و میدراش، مقایسۀ صوری میان این آیه و داستان منّ و سلوای کتاب مقدس انجام داده و به همسانی آن دو رأی داده است. این در حالی است که به لحاظ تاریخگذاری، این دو واقعه متمایز از یکدیگر بوده و این تطبیق مخالف تاریخ و بافت داستانی ‌‌آن‌ها است.

https://jqst.ut.ac.ir/article_67964_392f904a8ffa40e94576de40f4033af2.pdf

موسسه انتشارات دانشگاه تهران پژوهش های قرآن و حدیث 2008_9430 51 1 2018 03 21 The Analogy between Jesus and Adam Based on the Analysis of Key Concepts in the System of Human Creation Verses وجوه شباهت عیسی با آدم براساس تحلیل مفاهیم کلیدی در نظام آیات آفرینش انسان 67 87 67965 10.22059/jqst.2018.257910.669038 FA فرزانه روحانی مشهدی استادیار پژوهشکدۀ اعجاز قرآن، دانشگاه شهید بهشتی Journal Article 2018 05 14 Introduction / Background / Objective: The emergence of the theory of evolution in modern biology sparked considerable debate among scholars from around the world on the relationship between science and religion. Relevant to this debate is whether or not the text of the Qur’an is compatible with this (pseudo) scientific theory. The verse 59 of surah A’li Imrān (Q.3:59) that compares Jesus to Adam is one of the important documents that opponents and advocates of the evolutionary reading, refer to. Methodology: The present study aims to explain the similarity between Jesus and Adam based on the key words in the collection of human creation verses as a system. Insan, bashar, nafs, ruh, khalq, amr, and istifa are critically important concepts for analyzing and understanding the verse (Q.3:59) as a part of this system. The two basic principles in this method are the principle of near-synonymy, rather than full-synonymy, and the principle of the Qur'anic truth. Conclusion: The similarities between Jesus and Adam are primarily creation from the soil, like all human beings, and secondly, having the "nafs" (soul) inspired by the "ruh" (spirit) which has the nature of "amr"(decree) of the Lord, which makes him different from other human beings. This process is mentioned in the Qur'an as "istifa" (divine selection). ظهور نظریۀ تکامل در زیست‌شناسی نوین، بحث‌های فراوانی را در موضوع رابطۀ علم و دین، میان اندیشمندان جهان برانگیخت. بررسی توافق یا تقابل متن قرآن با این نظریۀ علمی از موضوعات اساسی در این حوزه و آیۀ 59 سورۀ آل‌عمران یکی از آیات مهم مورد بحث موافقان و مخالفان خوانش تکاملی آیات آفرینش است. این آیه مَثَل عیسی را با مَثَل آدم همانند می‌سازد، سپس از دو مرحلۀ آفرینش آدم به عنوان وجه شبه در این تشبیه سخن می‌گوید؛ خلقت از خاک و امر خداوند به ایجاد. عموم مفسران تشابه عیسی و آدم را تنها در ایجاد آنی به امر خدا جستجو نموده‌ و خلقت از خاک را بر خلاف ظاهر آیه، وجه افتراق عیسی و آدم شمرده‌اند. اما برخی دیگر آفرینش این دو را طبق سنن الهی در طبیعت دانسته و وجوه شباهت را به گونه‌های دیگر تفسیر نموده‌‌اند. در این پژوهش به منظور تبیین وجوه شباهت در آیۀ مذکور، بر مبنای اصل حقیقت قرآنی و اصل عدم ترادف کامل، مفهوم قرآنی کلمات آدم، انسان، بشر، نفس، روح، خلق، امر و اصطفاء به‌دست آمده و بر اساس مفاهیم قرآنی فوق، آیۀ مذکور به عنوان جزئی از نظام آیات آفرینش انسان تحلیل شده است. وجوه شباهت در تشبیه عیسی به آدم، در درجۀ اول خلقت از خاک همچون همۀ انسان‌ها است و در درجۀ دوم برخورداری از نفس مُلهَم به روح از جنس امرِ ربّ که با نوعی برگزیدگی تکوینی و تمایز از افراد «بشر» همراه است و در قرآن با عنوان «اصطفاء» از آن یاد می‌شود.

https://jqst.ut.ac.ir/article_67965_f1a6621c2acc81ed13ab114e6811d6f7.pdf

موسسه انتشارات دانشگاه تهران پژوهش های قرآن و حدیث 2008_9430 51 1 2018 03 21 The Position of Hadith in Understanding Qur'an: A Comparison between Mirza Mahdi Isfahani's and Akhbaris' Opinions جایگاه حدیث در فهم قرآن؛ مقارنه و تطبیق آراء میرزا مهدی اصفهانی و اخباریان 89 110 67966 10.22059/jqst.2018.261263.669075 FA محمد رضا شاهرودی دانشیار گروه علوم قرآن و حدیث دانشگاه تهران 0000-0001-9270-6139 محمد امین تفضلی دانشجوی دکتری علوم قرآن و حدیث دانشگاه تهران منصور پهلوان استاد گروه علوم قرآن و حدیث دانشگاه تهران Journal Article 2018 04 04 Mirza Mahdi Gharawi Isfahani, the founder of Khorasan school of thought, known as "Maktab-i Tafkik" (the School of Epistemological Distinction/or School of Seperation), is considered one of the contemporary Qur'an researchers, in addition to possessing absolute ijtihad and proficiency in intellectual sciences. The evidence for this claim is that some of his works belong to the category of Qur'an sciences, such as: “Maʼaref al-Qur'an”, “A Letter to Prince Afsar”, “A Treatise on Cause of I'jaz of Glorious Qur'an”, etc. He based his epistemic views on Qur'anic verses and traditions, and this tendency towards oral tradition and transmission has caused him, who is the first propagator of the Usuli school of Mirza Muhammad Hossein Naini, to be included in the group of Akhbaris. Akhbaris do not regard Usul al-fiqh (Principles of Islamic Jurisprudence) as a method for understanding Qura'nic teachings; On the contrary, they consider it to be derived from public knowledge, while Ayatollah Gharawi Isfahani laid stress on the necessity for Usul al-fiqh. Furthermore, some Akhbaris do not believe in the authoritativeness of Qur'anic clear texts (nusus) and do not regard the literal, manifest meanings (zawahir) of Holy Qur'an as valid proofs after searching for separated indications, while Mirza Mahdi Isfahani believes in the authoritativeness of them (i.e. Qur'anic clear texts). Therefore, the present article seeks to provide a detailed comparison of his viewpoint on the position of Hadith in understanding Qur'an with the Akhbaris' approach to this issue, and to explain their differences. میرزا مهدی اصفهانی، مؤسس مکتب معارف خراسان، موسوم به «تفکیک»، علاوه بر دارا بودن اجتهاد مطلق و تبحر در علوم عقلی، یکی از قرآن‌پژوهان معاصر نیز به حساب می‌آید. دلیل این مدعا وجود آثاری از ایشان در حوزۀ قرآن همچون معارف القرآن، رسالۀ شاهزاده افسر، رسالة فی وجه اعجاز کلام الله المجید و ... است. وی دیدگاه‌های معارفی خود را بر آیات و روایات بنا نهاد و همین گرایش به نقل، سبب شده وی را که نخستین مروج مکتب اصولی میرزای نائینی در ایران است، در جرگۀ اخباریان به شمار آورند. اخباریان، اصول فقه را متخذ از عامه دانسته و آن را روشی برای رهیافت به معارف قرآنی نمی‌دانند. همچنین برخی اخباریان قائل به حجیت نصوص نبوده و ظواهر قرآن کریم را نیز حتی بعد از فحص از قرائن منفصله حجّت نمی‌شمارند ولی میرزای اصفهانی قائل به حجیت آن است. لذا دیدگاه وی در فهم قرآن کریم تفاوت بنیادینی با دیدگاه اخباریان دارد و نمی‌توان وی را از اخباریان به شمار آورد. در این مقاله دیدگاه وی دربارۀ جایگاه حدیث در فهم قرآن به تفصیل با رویکرد اخباریان تطبیق داده شده و وجوه تفاوت آن بیان شده است.

https://jqst.ut.ac.ir/article_67966_48ddff1cc090d4aaf1970d57e1f898ee.pdf

موسسه انتشارات دانشگاه تهران پژوهش های قرآن و حدیث 2008_9430 51 1 2018 03 21 A Review and Analysis of the Documents on Imam Ridha's (AS) Debates in Iraq and Khorasan بررسی و تحلیل سند مناظرات امام رضا(ع) در عراق و خراسان 111 129 67967 10.22059/jqst.2018.251604.668990 FA اصغر قائدان دانشیار گروه تاریخ و تمدن ملل اسلامی دانشگاه تهران سید جمال موسوی دانشیار گروه تاریخ و تمدن ملل اسلامی دانشگاه تهران جعفر خسرویان قله زو دانشجوی دکتری تاریخ و تمدن ملل اسلامی دانشگاه تهران Journal Article 2017 12 02 The debates of Imam Ridhā (AS) are of particular importance in the Imami Shiʻite religious literature. Although some scholars have raised doubts about their credibility and authenticity, they have been used and cited by many Hadith scholars and researchers. Imam Ridha's (AS) debates in Iraq and Khorasan are worth reviewing in terms of their documentation and textual evaluation in order to prove their credibility and authenticity. In this research, the documents of the debates have been examined from ʻIlm al-Rijal perspective. Muhammad ibn Fazl Hashemi, the narrator of Iraqi debates, and most of the Rijal of Khorasan debates, such as Hassan ibn Muhammad Nufali and Abu Amar Muhamad Ibn Omar Ibn Abd al-Aaziz al-Ansari al-Kaji (circa 340 hijri) and Abu Muhamad Jafar Ibn Ali Ibn Ahmad al-Qommi al-Ilaqi known as Ibn al-Razi are considered by Rijali scholars as reliable narrators because of their close relations with trusted scholars of Rijal. “Al-Kharaij wa al-Jara'ih” of Ravandi, and ʻUyun Akhbar al-Redha (AS) of Saduq are the oldest sources of these debates. مناظرات امام رضا(ع) در ادبیات دینی شیعۀ امامیه از جایگاه و اهمیت خاصی برخوردار است. با وجود آنکه برخی در اعتبار و اصالت آن‌ها تردید روا داشته‌اند اما مورد استفاده و استناد بسیاری از محدثان و پژوهشگران قرار گرفته و می‌گیرد. از این رو شایسته است مناظرات حضرت رضا(ع) در عراق و خراسان از نظر سندی و متنی مورد ارزیابی علمی قرار گیرد تا اعتبار و اصالت آن به روشن گردد. در این پژوهش، سند این مناظرات از نظر رجالی مورد بررسی قرار گرفته است. محمد بن فضل هاشمی، راوی مناظرات عراق و غالب رجال سند مناظرات خراسان مانند حسن بن محمد نوفلی، ابوعمرو محمد بن عمر بن عبدالعزیز الانصاری الکجی (حدود) و أبومحمد جعفر بن علی بن أحمد القمّی الایلاقی معروف به ابن الرازی، از نظر برخی علمای رجال به دلیل متحد شمرده شدن با راویان موثق، افرادی ثقه و قابل اعتماد هستند. الخرائج و الجرائح راوندی و عیون اخبار الرضا(ع) صدوق نیز، قدیمی‌ترین منابع این مناظرات هستند.

https://jqst.ut.ac.ir/article_67967_635072384c8787348b3e7531c0ca3430.pdf

موسسه انتشارات دانشگاه تهران پژوهش های قرآن و حدیث 2008_9430 51 1 2018 03 21 The System of al-Tawheed al-af’aali in Holy Qur’an and Hadith نظام توحید افعالی در آیات و روایات 131 145 67970 10.22059/jqst.2018.250422.668971 FA مجید معارف استاد گروه علوم قرآن و حدیث دانشگاه تهران 0000-0001-6370-3393 قاسم فائز استاد گروه علوم قرآن و حدیث دانشگاه تهران حمید مدرسی دانشجوی دکتری علوم قرآن و حدیث دانشگاه تهران Journal Article 2017 11 18 A system is referred to as a set of elements that are related to each other and seeking a single goal. “al-Tawhid al-Afa’ali”, like other systems, has pillars related to each other and a general purpose. God at the head of this system has the place of origin of the act. “Asma Ullah” or literally names of God, the contrive angels and the mediators of direct acts are the other pillars of “al-Tawhid al-Afa’ali” system and play the role of mediating the release of act. Ahl al-Bayt (peace be upon them) are also the other pillar of this system, which are the ultimate goal of creation. In the release of every act of God, these elements act as the intermediary of the act or the act's accomplishment, and they all pursue a common goal. According to the verses of the Qur'an and the narratives of the Ahl al-Bayt (peace be upon them), Giving the situation of worshiping God to human beings is the general goal of creation and also “al-Tawhid al-Afa’ali” system. نظام به مجموعه‌ای دارای ارکان و اجزاء مرتبط با یکدیگر اطلاق می‌شود که به دنبال هدف واحدی هستند. توحید افعالی نیز مانند دیگر نظام‌ها، دارای ارکان مرتبط با یکدیگر است و یک هدف کلی دارد. خدا در رأس این نظام، در جایگاه مبدئیت صدور فعل قرار دارد. اسماء الله، ملائکۀ مدبر و اسباب مباشر فعل نیز به ترتیب، ارکان بعدی نظام توحید افعالی به شمار می‌روند و در جایگاه وساطت صدور فعل قرار دارند. اهل‌بیت(ع) نیز رکن دیگر این نظام‌ و در جایگاه سبب غایی خلقت هستند. این ارکان در صدور هر فعلی از جانب خدا، نقش واسطۀ تحقق فعل یا غایت فعل را دارند و همگی یک هدف کلی را دنبال می‌کنند. بر اساس آیات قرآن و روایات اهل‌بیت(ع)، هدف کلی خلقت و نظام توحید افعالی، رساندن انسان به مقام عبودیت است.

https://jqst.ut.ac.ir/article_67970_4c431e69270781066bf8c8be5549cf76.pdf