موسسه انتشارات دانشگاه تهران پژوهش های قرآن و حدیث 2008_9430 50 2 2018 02 20 An investigation on Tajweed and its Contribution to Beautiful Recitation and Taghanni of Holy Quran پژوهشی در جایگاه ارزشی تجوید و سهم آن در خوشخوانی و تغنّی قرآن کریم 275 291 66089 10.22059/jqst.2018.248375.668953 FA ملیکا کردلویی دانشجوی دکتری علوم قرآن و حدیث دانشگاه فردوسی مشهد محمدحسن رستمی دانشیار گروه علوم قرآن و حدیث دانشگاه فردوسی مشهد مرتضی ایروانی نجفی دانشیار گروه علوم قرآن و حدیث دانشگاه فردوسی مشهد Journal Article 2017 12 20 Nowadays, one of the main elements of taghanni (vocalization) and beautiful reading of Quran, which is so important to the reciters of Quran and their audiences, is the usage of tajweed rules along with other effective components (such as voice and tone and observance of waqf and wasl (stopping and continuing in Quran recitation). Some historical evidences have confirmed the validity of the use of audio arts in Quranic recitation; however, there is a disagreement with the position of tajweed instructions in beautiful reading of Quran, and some, especially Sunni scholars, based on The “Haidth of Sab’ato Ahrof” (Seven Letters), along with sanctifying various citations, believe that both the differences between farsh al-ḥuruf (lexical differences) and reciting principles are driven from instructions by Prophet Mohammad (pbuh), followed by famous reciters (ghuras) since then. Through historical and case study evidences, this study suggests that the majority of tajweed rules, have been driven by factors such as Arabic dialects, and these rules have been sanctified gradually; hence, it is not possible to establish a religious status for most of its rules, such as idgham, imala and … . امروزه یکی از ارکان اصلی تغنّی و زیباخوانی قرآن که مورد توجه جدی قاریان و مخاطبان ایشان است، به کارگیری قوانین تجویدی در کنار دیگر مؤلفههای مؤثر مانند «صوت ‌و ‌لحن» و رعایت «وقف و وصل» در تلاوت قرآن است. قرائنی تاریخی ـ روایی، کاربرد هنرهای صوتی را در قرائت قرآن مورد تایید قرار دادهاند اما در رابطه با جایگاه احکام تجویدی در خوشخوانی قرآن، اختلاف نظر است. عدهای، به ویژه اهل سنت، با تکیه بر حدیث «سبعة احرف»، با قداستبخشی به قرائت‌‌های گوناگون، چه اختلاف الفاظ (فرش‌الحروف) و چه اصول قرائت ( احکام تجویدی) ـ که در دوره‌های گوناگون بر زبان قاریان مشهور جاری بوده است ـ آن‌ها‌ را برگرفته از تعالیم پیامبر(ص) دانسته‌اند. این پژوهش با بررسیهای تاریخی و مصداقی نشان می‌دهد که عمدۀ قواعد تجویدی، زائیدۀ عواملی همچون لهجههای عربی بوده و به تدریج قداست یافته است و نمیتوان برای اغلب قوانین آن همچون ادغام، فتح، اماله و مد جایگاه شرعی قائل شد.

https://jqst.ut.ac.ir/article_66089_4fc6953297062b1afee7900e00a4995e.pdf