موسسه انتشارات دانشگاه تهران پژوهش های قرآن و حدیث 2008_9430 46 2 2014 02 20 Comparative Study of Worldly Life in Qor`an and Old Testament دنیاگرایی از منظر قرآن و عهد عتیق 83 111 50098 10.22059/jqst.2014.50098 FA مجتبی زروانی نویسندۀ مسئول، دانشیار گروه ادیان و عرفان دانشگاه تهران منیره علی اصغری کارشناس ارشد ادیان و عرفان دانشگاه تهران Journal Article 2013 06 10 Abstract<br /><br />The considered meaning of the Mundane Life in the Quran and Old Testament is life on this world. On the Quran, life on this world is a place of test and a running passage to reach to real life in the Last World. The Quran describing this world life; prohibits from extreme liking to its symbols. Refraining from the world is blamed and intended liking -moderated- to this world and favorable use is recommended. On the Old Testament there is no belief to life after death and this world life is target and human full control over the world and full use from it, creates real happiness of human on this world. And as blaming extreme liking to this world, indirectly reinforces world liking by material reward and special advantages to the Israelites (Jewish people). In this context there is no world refraining and also moderation is just to material life of human and determining the “musts” by Shari’a is for reaching to final happiness of human and also provision of desirable rights of human on the world.   <br />منظور از حیات دنیوی در قرآن و عهد عتیق، زندگی این جهانی و خاکی است. هدف تحقیق حاضر، پاسخگویی به این دو مسئله است که رابطهٔ دنیا و آخرت در این دو متن چگونه ترسیم شده و نیز رویکرد این دو، نسبت به حیات دنیوی و نحوهٔ تمتع از آن چیست؟ در قرآن، آخرت، باطن و حقیقت دنیاست و رابطهٔ آن‌ها را میان اعمال اختیاری انسان در دنیا و سعادت و شقاوت او در آخرت می‌داند. در عهد عتیق، شواهد صریحی دال بر اثبات جهان ماوراء مادّه وجود ندارد و سعادت واقعی انسان در این دنیا رقم خورده و پاداش و جزای انسان نیز مادی و این جهانی است. دل‌بستگی افراطی به حیات دنیوی و نیز دنیاگریزی در قرآن مطرود بوده و علاقهٔ هدفمند (معتدلانه) نسبت به آن مدنظر است. عهد عتیق، ضمن نکوهش دل‌بستگی به حیات مادی، با دادن وعدهٔ پاداش و جزای مادی، به طور غیرمستقیم روحیهٔ دنیاگرایی را در مخاطبان خود تقویت می‌کند. دنیاگریزی مطرود و رعایت اعتدال صرفاً مربوط به شئون زندگی دنیوی انسان بوده و قوانین وضع‌شده از جانب شریعت، بیشتر در جهت تحقق سعادت غایی بشر در زمین و نیز تأمین حقوق شایسته انسان‌ها است. https://jqst.ut.ac.ir/article_50098_63ae3e64663572042ecdd0ef493c16e1.pdf