موسسه انتشارات دانشگاه تهران پژوهش های قرآن و حدیث 2008_9430 58 2 2026 03 20 The Purposeful Selection of Divine Names (asmāʾ ilāhiyyah) in the Verse-Endings of Sūrat al-Ḥashr A Semantic-Functional Analysis and Its Role in Sūrah Coherence گزینش هدفمند اسماء الهی در خواتیم آیات سورۀ حشر‏ تحلیل کارکرد معنایی و نقش آن در انسجام سوره 501 517 106512 10.22059/jqst.2026.397910.670575 FA محمدرضا واعظی‌راد دانش‌آموختۀ کارشناسی ارشد، گروه علوم قرآن و حدیث، دانشکدۀ الهیات و معارف اسلامی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. ابوالفضل خوش‌منش دانشیار، گروه علوم قرآن و حدیث، دانشکدۀ الهیات و معارف اسلامی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. Journal Article 2025 12 23 Within the rhetorical structure of the Qurʾān, the mention of Divine Names (asmāʾ ilāhiyyah) at the end of verses (khawātīm al-āyāt) carries distinctive semantic and relational functions closely tied to the notion (maḍmūn) of the verses. Adopting a descriptive–analytical approach, this study investigates the semantic connections and functional roles of these Names in the verse-endings of Sūrat al-Ḥashr. The findings indicate that the selected Divine Names in these endings perform functions that go beyond mere rhetorical closure or ornamental usage. Rather, they serve as fundamental elements for reinforcing the message of the sūrah and deepening the audience’s understanding, and their functions can be classified into several key categories. As cohesive devices, these Names contribute to the structural unity (insijām) of the sūrah, strengthening its internal coherence—exemplified by recurring structural pairings such as “al-ʿAzīz al-Ḥakīm”. Within the axis of divine power (qudrah), these Names reveal the divine nature of victory independent of material causes, as reflected in names such as “Qadīr”. In the domain of justice and retribution, they elucidate the consequences of human actions, as in “Shadīd al-ʿIqāb”. In the axis of mercy and hope, they play an inspirational and glad-tiding role for the addressee, as seen in “Raʾūf Raḥīm” and “al-Raḥmān al-Raḥīm”. Furthermore, in the domain of knowledge and divine surveillance, the Name “Khabīr” reinforces the foundation of piety (taqwā). Ultimately, this deliberate arrangement of Divine Names functions as a key mechanism for linking structure, reinforcing meaning, and enhancing the overall effect of the sūrah. در ساختار بیانی قرآن کریم، ذکر اسماء الهی در پایان آیات، دارای کارکردهای معنایی و ارتباطی ویژه‌ای با مضمون آیات است. این پژوهش با رویکرد توصیفی-تحلیلی، پیوند معنایی و کارکردهای این اسماء را در پایان آیات سوره حشر واکاوی می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد که اسماء برگزیده در خواتیم، نقشی فراتر از تأیید پایانی آیه یا کارکردی زینتی دارند؛ این اسماء، در عمل، عناصری بنیادین برای تثبیت پیام سوره و تعمیق فهم مخاطب هستند و می‌توان کارکرد آن‌ها را در محورهای مشخصی دسته‌بندی کرد. این اسماء به منزله عناصر انسجام‌بخش، پیوستگی سوره را تقویت می‌کنند (همچون چارچوب ساختاری «العزیز الحکیم»). در محور تبیین قدرت، ماهیت الهی پیروزی را بدون اتکا به اسباب مادی آشکار می‌سازند (مانند «قدیر»). همچنین در محور عدالت و کیفر، پیامدهای رفتاری را تبیین کرده (نظیر «شَدیدُ العِقاب») و در محور رحمت و امید، نقشی الهام‌بخش و تبشیری برای مخاطب ایفا می‌کنند (چون «رَؤوفٌ رَحیم» و «الرَّحمنُ الرَّحیم»). افزون بر این، در محور علم و نظارت، با اسم «خبیر» مبنای تقوا را تحکیم می‌بخشند. در نهایت، این چینش هوشمندانه، عامل پیوند ساختار، تقویت معنا و ارتقای اثرگذاری سوره‌ است. https://jqst.ut.ac.ir/article_106512_cdf85f61eef29092515db3f847169cec.pdf